این کهکشان مارپیچی پرانرژی و پر ستاره، محور اصلی تصویر هفته هابل است. NGC 4571 حدود ۶۰ میلیون سال نوری با زمین فاصله دارد و در صورت فلکی گیسو قرار دارد. الگوی مارپیچی ظریف و خوشههای ستارهای درخشان آن، برجستهترین ویژگی این تصویر به شمار میآیند.
سحابیهای صورتی و زادگاههای سرد کیهانی
بازوهای پرغبار این کهکشان حاوی سحابیهای صورتی رنگ و روشن هستند که میزبان ستارگان عظیم و جواناند. هرچند ابرهای شکلدهنده ستاره در تصویر دمایی حدود ۱۰۰۰۰ درجه سانتیگراد دارند، ناشی از تابش شدید فرابنفش این ستارگان در حال رشد، مراحل اولیه شکلگیری ستارهها در محیطهای بسیار سردتری رخ میدهد.
ستارگان ابتدا در ابرهای مولکولی غولپیکر که گستردگی بین دهها تا صدها سال نوری دارند، شکل میگیرند؛ دما در این مناطق تنها چند درجه بالاتر از صفر مطلق است.
چگونه گاز یخزده به ستارگان نوزاد تبدیل میشود
تبدیل ابرهای یخزده به ستارگان جوان از طریق نیروی گرانش رخ میدهد، که گاز را در بخشهای فشردهای از ابر مولکولی جمع میکند. با فشرده شدن و فروپاشی این بخشها، دما و فشار در مرکز آنها به اندازهای افزایش مییابد تا همجوشی هستهای آغاز شود. ابرهای روشن دیده شده در تصویر، پیرامون ستارگان عظیمی شکل گرفتهاند که انرژی کافی برای یونیزه کردن گاز در مناطق ِ تولد خود را دارند.
این پروژه روی شکلگیری ستاره در کهکشانهای مارپیچی نزدیک از جمله NGC 4571 تمرکز داشت و هدف آن درک تأثیر غبار بر توانایی ما در مطالعه ستارگان جوانی است که هنوز در عمق ابرهای تولد خود مخفی هستند.
