مهروماه

فضانوردان سرانجام موفق شدند تا از راز کهکشان­های سه­ گانه در اعماق تاریک فضا پرده­ برداری کنند. محققان بتازگی دریافتند که کهکشان­های سه ­گانه در واقعیت کهکشانی است که به کمک ماده سیاه تعداد خود را سه برابر آنچه که هست نشان می­دهد.
این همزاد­های کهکشانی در سال 2013 به صورت کاملا اتفاقی توسط تیموتی همیلتون که یکی از ستاره­ شناسان دانشگاه­ پورتسموث واقع در شهر اوهایو آمریکا بود کشف شد. همیلتون درحین مطالعه جزئیات داده ­های تلسکوپ هابل به دو کهکشان یکسان برخورد، به صورتی که یکی از کشکشان­ها بازتابی از کشکشان دیگری بود که در مجاور آن در فضا شناور بود.
کهکشان­های کشف شده توسط همیلتون نه تنها یک شکل بودند، بلکه نور یکسانی را از خود ساطع می­کردند و حتی خطوط سیاه موازی در آن­ها به چشم می­خورد. این معما تنها وقتی عجیب­تر شد که همیلتون کهکشان سومی را نه چندان دور تر، در بالای دو کهکشان دیگر پیدا کرد.

بعد­ها در محاسبه­ هایی که با همیلتون، ستاره ­شنان مذکور شد او گفت که در روز واقعه ما همگی گیج و سردرگم شده بودیم. اولین فکری که به او خطور کرده بود این بود که شاید کهکشان­های مشابه به طریقی با هم در تعامل یا به هم متصل هستند، و این نتیجه­ گیری ها تنها از سردرگمی او ناشی می­شد.
نتایج تحقیقات علمی جدید نشان میدهد سرانجام بعد از 8 سال تفکر و تعمق، همیلتون و همکارانش بلاخری توانستند توضیح قابل قبول و رضایت بخشی در رابطه با این پدیده ارائه بدهند و به کمک ماه­ نامه رویال استرونومیکال سوسایتی آن­را به جهانیان ارائه کنند. این کهکشان­های وهم­­­ آور سه ­گانه در حقیقت یک گلکسی یا کهکشان بیشتر نیستند که با زمین چیزی حدود 11 میلیارد سال نوری فاصله دارند و با کمک نیروی جاذبه­ای که توسط ماده سیاه در فضا قراردارد نور را می­شکنند و یک کهکشان را به سه تصویر یکسان تبدیل می­کنند.
ماده سیاه به گونه ­ای از ماده نامعلوم گفته می­شود که در اخترشناسی به آن پرداخته­ شده است. دانشمندان بر این باورند که بیشتر فضای جهان را ماده سیاه تشکیل داده که از فروپاشی کهکشان­ها جلوگیری می­کند.