سِتاره گوی پرنور و بسیار داغی از پلاسماست که انسجام خود را توسط نیروی گرانش حفظ میکند. نزدیکترین ستاره به زمین خورشید است.سایر ستارگان که در شب از روی زمین قابل دیدن هستند، به دلیل فاصله بسیار دورشان به شکل نقاطی ثابت و روشن دیده میشوند. در طول تاریخ، ستارههای برجستهتر، تحت گروههایی به نام صورتها و صورتوارههای فلکی، گروهبندی شدهاند و روشنترین ستارگان نیز نامگذاری شدهاند. کاتالوگ گستردهای از ستارگان توسط اخترشناسان گردآوری شدهاست.
یک ستاره حداقل در بخشی از عمر خود، به دلیل همجوشی گرماهستهای هیدروژن به هلیم در مرکز آن، میدرخشد.
انرژی ایجاد شده از بخش درونی ستاره میگذرد و به فضای بیرونی اطراف تابیده میشود. وقتی ذخیره هیدروژن در هسته یک ستاره رو به اتمام میرود، تقریبا تمام عناصر طبیعی سنگینتر از هلیم از طریق سنتز هستهای , یا در برخی از ستارگان از طریق سنتز هستهای ابرنواختری در هنگام انفجار آنها پدید میآیند. ستاره در اواخر دوران عمر خود ممکن است شامل ماده تباهیده نیز باشد. اخترشناسان با بررسی حرکت ستارهها در فضا، درخشندگی آنها و طیفسنجی نجومی میتوانند جرم، سن، فلزیگی (ترکیب شیمیایی ستاره) و سایر ویژگیهای ستارهها را بهدستآورند. جرم کلی یک ستاره تعیینکننده مراحل تکامل و سرنوشت نهایی آن است. سایر مشخصات یک ستاره مانند قطر و دما در طول عمر ستاره متغیر هستند.
